Сурат 31 Лукъман, аят 14

  1. وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَىٰ وَهْنٍ وَفِصَالُهُ فِي عَامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ

    Дешашка гӀолла даь таржам

    وَوَصَّيْنَا
    васкет даьд, амар даьд Оаха
    ٱلْإِنسَٰنَ
    сагага
    بِوَٰلِدَيْهِ
    даьца-наьнаца дика хила аьнна
    حَمَلَتْهُ
    берах йолаш лелаваьв из
    أُمُّهُۥ
    ший нанас
    وَهْنًا
    ийша хилар долаш
    عَلَىٰ وَهْنٍ
    ийша хилара тlехь
    وَفِصَٰلُهُۥ
    из наькхах даккхар
    فِى عَامَيْنِ
    ши шу даьлча да
    أَنِ ٱشْكُرْ
    шукар де lа аьнна
    لِى
    Сона а
    وَلِوَٰلِدَيْكَ
    хьай даьна-нанна а
    إِلَىَّ
    Сога да
    ٱلْمَصِيرُ
    верзар

    И завещали Мы человеку (чтобы он относился) к своим родителям (благостно) (и при их жизни и после неё); (ведь) носит его мать его (в своём животе) со слабостью (которая прибавляется) к слабости; и отлучение его (от груди) – в два года. (И сказал Аллах ему): «Благодари Меня и твоих родителей, (ибо) ко Мне возвращение.

    31:14

Перевод: Абу Адель

Сурат 31 Лукъман